کمی بیشتر که دقت میکنم روابط دروغین بیشتر نمود پیدا میکند.و خوشبختانه تمام خزعبلاتی که به اسم ارزش تا به حال توی ذهن ما چپانده شده آنچنان خوش رقصی میکنند که نیازی به خوب دیدن هم نیست کافیست ببینیم.خیلیها در اطراف فکر میکنند که من و امثال من نمیفهمیم وقتی به رویشان لبخند میزنیم.غافل از این هستند که گاهی عمق فاجعه برای ما انقدر قابل لمس و آزار دهندی میشود که از جنون لبخند میزنیم.وقتی کمی به لبخندهای کوچه و خیابان بیشتر دقت کنیم میبینم که همه ی حتی رهگذران از روی جنون لبخند میزنند.کمی دقیق تر میشویم چهره های پس چهره خندان و یا حتی گریان اطرافیان پدیدار میشود که گاهی شوکی از روی هراس ایجاد میکند.این شوک روزانه چندین بار مرا به خود می آورد اما باز هم به افیون عادت نشئه میشوم و روز از نو و روزی از نو میشود.چیزهایی برای دوست داشتن دارم که در گیر دوست داشتن و دوست داشته شدن نشوم و نه از بابت ارضای کامل ،چرا که که این دوست داشتنها هم این روزها به قدری سخیف و شکننده شده که تبدیل به بازیچه ای شده در دست کودکانی پر هیجان و ماجرا جو که پی در پی به دنبال ماجرائی هستند هیجان انگیز تر و غافل از اینکه همین تکرر هیجانات به مرور طعم هیجان را از بین میبرد و همه چیز سکونی میابد درد آور.تا عادت کنیم به روزمرگی تا تمام خواسته هایمان پشت دیواری ممنوعه بلوکه شود تا کسی سر رسیده و تمام ان خواسته های بلوکه شده را به ارزان ترین قیمت و به مبلغی معادل فریب معامله کند و باز هم روز از نو روزی از نو.بوی لجن این روزها آرزویی نوستالوژیک شده آنقدر بوی تعفن غیر قابل تحمل انسانی ازار دهنده است.کاش میتوانستم همانند خیلی از هم شکلهای خودم مشغول خنده هایی گذرا باشم.کاش میشد.چه قدر زیبا فهمید نصرت رحمانی
یک زمان
در یک مکان
با مرگ میعاد خواهم داشت
کاش
آن زمان و آن مکان
اینجا و اکنون بود.”

کاش میشد

من رفتم